25 grudnia 800 roku w Bazylice św. Piotra w Rzymie odbyła się ceremonia koronacyjna. Podczas uroczystej mszy bożonarodzeniowej papież Leon III nałożył na głowę Karola Wielkiego koronę cesarską, ogłaszając go cesarzem rzymskim. Dotychczasowy król Franków i Longobardów związał tym samym swoją władzę z tradycją starożytnego imperium. Karol Wielki został pierwszym cesarzem na Zachodzie od czasów upadku cesarstwa zachodniorzymskiego.
Król i cesarz
Karol Wielki (ur. ok. 742–747, zm. 814) pochodził z dynastii Karolingów był wnukiem majordoma frankijskiego Karola Młota i synem króla Pepina Krótkiego. Po śmierci ojca w 768 r. (a także wkrótce potem brata Karlomana) został jedynym władcą Franków. W następnych dekadach prowadził liczne wojny i znacznie rozszerzył granice państwa. Podbił m.in. Longobardię we Włoszech, pokonał Awarów i Bawarów oraz stłumił opór Sasów – jego imperium rozciągało się od dzisiejszej Francji i Niemiec aż po Apeniny.
W momencie koronacji Karol Wielki był więc jednym z najpotężniejszych władców Europy: królem Franków i Longobardów, a od Bożego Narodzenia 800 cesarzem rzymskim.
Znaczenie polityczne, kulturowe i religijne
Koronacja Karola Wielkiego miała ogromne znaczenie polityczne. Akt papieski legitymizował ideę odnowienia cesarstwa zachodniego (Renovatio Imperii). W efekcie powstało zręby Świętego Cesarstwa Rzymskiego, trwającego w różnych formach przez prawie tysiąc lat. W końcu nawet cesarz Bizancjum ostatecznie uznał Karola za prawowitego cesarza Zachodu, spadkobiercę antycznego Rzymu i „obrońcę wiary chrześcijańskiej”. Karol Wielki promował też jedność religijną i całe jego wielkie państwo definiowano jako imperium chrześcijańskie: poddane ludy zmuszono do przyjęcia chrztu, a sama koronacja podkreślała ścisły sojusz tronu z kościołem.
Równolegle z polityką Karol promował kulturę i edukację. Na swoim dworze zebrał wielu uczonych (jak Alkuin z Yorku), a on sam dbał o rozwój szkolnictwa i piśmiennictwa. Zapoczątkował tzw. renesans karoliński – polegający na odświeżeniu łaciny, upowszechnieniu nauki i sztuki, a także ujednoliceniu pisma łacińskiego (minuskuła karolińska). Wprowadził walutę (srebrny denar) oraz reformy gospodarcze ułatwiające handel wewnątrz imperium. Dzięki jego reformom kulturowym i administracyjnym europejskie społeczeństwo wkroczyło na drogę odnowy i rozwoju, która trwała nawet po rozpadzie państwa Karolingów.
Informacje czerpałem z: https://www.national-geographic.pl/historia/karol-wielki/