30 marca 1856 roku zawarto traktat paryski, który zakończył wojnę krymską.
Konflikt wybuchł, dlatego że Car Rosji Mikołaj I chciał wykorzystać osłabienie Turcji. Planował pokonanie Wysokiej Porty i utworzenie zależnych od niego państw: Serbii, Mołdawii, Wołoszczyzny i Bułgarii. Pretekstem do wojny było wystosowanie ultimatum w sprawie ochrony wyznawców prawosławia i świętych miejsc dla tej religii. Imperium Osmańskie nie chciało zaakceptować takiej ingerencji w swoje wewnętrzne sprawy i w październiku 1853 roku wypowiedziało Rosji wojnę.
Wojska tureckie próbowały zająć Kaukaz, ale zostały stamtąd wyparte. Za to armia carska zajęła Mołdawię i Wołoszczyznę. Na dodatek flota rosyjska pokonała pod Synopą flotę turecką (30 listopada 1853 r.). Obawiając się wzrostu potęgi Rosji w regionie i możliwości przejęcia przez nich kontroli nad cieśninami tureckimi, floty angielska i francuska wkroczyły na Morze Czarne. To z kolei Rosja potraktowała jako zagrożenie i wypowiedziała wojnę Francji i Wielkiej Brytanii. Regionalna wojna przekształciła się w wojnę między mocarstwami. Wykorzystując swoją przewagę flota brytyjska ostrzelała m.in. umocnienia rosyjskie na Bałtyku czy na Dalekim Wschodzie. Główne działania jednak dotyczyły Krymu (stąd nazwa tej wojny). Wojska francuskie i brytyjskie (a od kwietnia 1855 roku też sardyńskie) zajęły półwysep. Jedynie broniła się (przez prawie rok) twierdza w Sewastopolu.
Konflikt ten jest ciekawostką ze względu na wykorzystanie nowych technologii (telegrafu czy statków parowych). Doszło też do wielkiego błędu militarnego: była to szarża brytyjskiej lekkiej brygady na pozycje rosyjskiej artylerii w bitwie pod Bałakławą, która skończyła się masakrą kawalerzystów.
Po zdobyciu Sewastopola we wrześniu 1855 roku i blokadzie cieśnin duńskich dla eksportu rosyjskiego zboża sytuacja dla Rosji była trudna. Po śmierci cara Mikołaja I na tron wstąpił jego syn Aleksander II i zdecydował się na rozpoczęcie rozmów pokojowych. Trwały ponad miesiąc i zakończyły się traktatem podpisanym w Paryżu. Na jego mocy Rosja zobowiązała się do oddania zajętych terenów Turcji. Najbardziej upokarzający jednak był zapis o demilitaryzacji Morza Czarnego i likwidacji rosyjskiej floty czarnomorskiej. Co prawda 15 lat później na mocy traktatu londyńskiego zniesiono zakaz utrzymywania floty, ale Rosja straciła sporo ze swojego prestiżu. Nowy car próbował dokonać reformy państwa co nazywamy “odwilżą posewastopolską”.
Więcej przeczytacie na stronie: https://polskieradio24.pl/artykul/2929440,traktat-paryski-z-1856-roku-rozejm-ktory-oslabil-rosyjska-potege