17 sierpnia 1920 roku pod Zadwórzem doszło do bitwy pomiędzy polskim batalionem ochotniczym a oddziałami Armii Czerwonej.

Polski batalion liczył około 330 żołnierzy i wchodził w skład zgrupowania rotmistrza Romana Abrahama. Większość jego żołnierzy stanowili młodzi ochotnicy ze Lwowa. Dowodził nimi kapitan Bolesław Zajączkowski. Oddział stanął na drodze nacierającej w kierunku Lwowa 6. Dywizji Kawalerii Armii Konnej Siemiona Budionnego.

Polacy zajęli wzgórze w pobliżu stacji kolejowej w Zadwórzu i przez około 11 godzin odpierali ataki znacznie liczniejszych sił bolszewickich. Obrońcy odparli sześć szarż kawalerii. Walka zakończyła się dopiero po wyczerpaniu amunicji i przybyciu kolejnych oddziałów bolszewickich. W bitwie poległo 318 polskich żołnierzy. Zginął również dowódca kapitan Bolesław Zajączkowski.

Obrona Zadwórza opóźniła działania Armii Konnej Budionnego i umożliwiła polskim oddziałom przygotowanie obrony Lwowa. Bohaterska postawa ochotników sprawiła, że bitwa przeszła do historii jako „Polskie Termopile”.

Informacje czerpałem z: https://rzeszow.ipn.gov.pl/pl8/aktualnosci/169051%2C102-rocznica-bitwy-pod-Zadworzem.html?